ana sayfa

 

“Allah der ki, kimi benden çok seversen onu senden alırım.
Ve ekler; onsuz yaşayamam deme, seni onsuzda yaşatırım.
Ve mevsim geçer gölge veren ağaçların dalları kurur, sabır taşar, canından saydığın yar bile bir gün el olur.
Aklın şaşar dostun düşmana dönüşür.
Düşman kalkar dost olur.
Öyle garip bir Dünya…
Olmaz dediğin ne varsa olur.
Düşmem dersin düşersin.
Şaşmam dersin şaşarsın.
En garibi de budur ya;
Öldüm der durur yine de yaşarsın.

Artık tamamen gitmem gerekiyor hayatından. Ara sıra hal hatır sormalar olmadan, selamlaşmadan… Hakkını vererek gidiyorum senden.
Bana verdiğin en güzel mutluluklar için teşekkür ederim şimdiden…
Sevmedim diyemem. Ben seni bu hayattaki her şeyden çok sevdim. Bu yüzden seni unutmam mümkün değil. Öyle bir yarasın ki bende izin hiç geçmiyor ama sızlatmıyorsun da… Artık kimde istiyorsan onda kabuk bağla.
Ona gül, ona ağla…
Sen beni artık acıtmıyorsun!
Bundan sonra kanatsan ne olur, ağlatsan ne olur…
Yani artık olmasan da olur…